Τι μπορείτε να κάνετε στην τοποθεσία buzet

Distillery "Aura"

Colmo castle

Cathedral of Santa Maria del Fiore

• Γνωστή ως ο κύριος ναός της Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Φλωρεντίας και ο τρίτος μεγαλύτερος ναός στον κόσμο • Αποτελούμενο από τον κεντρικό ναό, τον καμπαναριό και το βαπτιστήριο, δεν είναι μόνο μεγάλης κλίμακας, αλλά και ένα αντιπροσωπευτικό κτίριο ολόκληρης της πρώιμης Αναγέννησης • Ο καθεδρικός ναός έχει πρόσοψη με στυλ Γοτθικής Αναγέννησης του 19ου αιώνα. Το εξωτερικό του είναι στρωμένο με μπλοκ μαρμάρου σε διαφορετικές αποχρώσεις λευκού, πράσινου και ροζ. Τα χρώματα είναι ζωηρά και αρμονικά △ Το 1982, ο καθεδρικός ναός καταχωρήθηκε ως Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά ως μέρος του ιστορικού κέντρου της Φλωρεντίας. Μετά την είσοδο στην εκκλησία, μπορείτε να ανεβείτε στον θόλο από τη μικρή πόρτα στο πλάι. Χρειάζεται να ανεβείτε 463 σκαλιά και στη συνέχεια να θαυμάσετε ολόκληρη την πόλη της Φλωρεντίας. Ο καμπαναριός της εκκλησίας είναι ένα γοτθικό κτίριο, ύψους 85 μέτρων. Αποτελείται από μια εξαώροφη τετράγωνη κατασκευή που στοιβάζεται προς τα πάνω σε στήλη. Ο εξωτερικός τοίχος είναι επενδυμένος με λευκό μάρμαρο, το οποίο είναι αγνό και κομψό, προσδίδοντας περισσότερη δυναμική στη μεγαλοπρεπή εκκλησία.

Piazza del Duomo

Uffizi Gallery

• Παρουσιάζει την ιδιωτική συλλογή της οικογένειας των Μεδίκων, συμπεριλαμβανομένων του «Γέννηση της Αφροδίτης» και της «Άνοιξης» του Μποτιτσέλι, του «Ευαγγελισμός» του Λεονάρντο ντα Βίντσι, της «Παναγίας με το παιδί και την Αγία Άννα» του Ραφαήλ και άλλων έργων • Συλλογή περισσότερων από 100.000 πολύτιμων εκθεμάτων, που καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την ιστορία της τέχνης, από τα αρχαία ελληνικά γλυπτά έως τους βενετσιάνικους ελαιογραφικούς πίνακες του 18ου αιώνα • Μάθετε για έργα Αναγέννησης και εξετάστε ιταλικά κλασικά △Η Πινακοθήκη των Ουφφίτσι εκθέτει την ιδιωτική συλλογή της οικογένειας των Μεδίκων. Η οικογένεια των Μεδίκων ήταν μια Ιταλική αριστοκρατική οικογένεια με μακρά ιστορία. Συγκέντρωσαν πολλά σημαντικά έργα τέχνης της Ιταλικής Αναγέννησης και τα δώρισαν στην Πινακοθήκη των Ουφφίτσι, η οποία έγινε μέρος της. △Αυτός είναι ένας χώρος συγκέντρωσης πινάκων της Αναγέννησης, συμπεριλαμβανομένων έργων διάσημων ζωγράφων όπως ο Μποτιτσέλι, ο Ραφαήλ, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Μιχαήλ Άγγελος. Χωρίζονται σε περισσότερες από 90 αίθουσες έκθεσης ανάλογα με τον χρόνο δημιουργίας και το καλλιτεχνικό είδος.

Gallery of the Academy of Florence

Η Πινακοθήκη της Ακαδημίας της Φλωρεντίας ιδρύθηκε το 1784, όταν ο Πέτρος Λεοπόλδος, Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης, αναδιοργάνωσε τα ιδρύματα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στη Φλωρεντία. Βρίσκεται στο χώρο του πρώην Νοσοκομείου του Αγίου Ματθαίου και της Μονής του Αγίου Νικολάου, με προηγούμενο την Ακαδημία Ζωγραφικής που ιδρύθηκε από τον Κόζιμο Α' των Μεδίκων το 1563. Αρχικά, η συλλογή χρησίμευε ως εκπαιδευτικό υλικό για φοιτητές να αντιγράφουν πρωτότυπα έργα. Το 1873, για να προστατευτεί ο «Δαβίδ» του Μιχαήλ Άγγελου από τις καιρικές συνθήκες στην Πιάτσα ντελ Σινιοριά, το άγαλμα μεταφέρθηκε σε ξύλινο κάρο μέσα από το κέντρο της Φλωρεντίας. Επειδή η αίθουσα που θα το φιλοξενούσε δεν ήταν έτοιμη, παρέμεινε σε ξύλινο κιβώτιο για εννέα χρόνια, μέχρι την ολοκλήρωση της Αίθουσας του Δαβίδ από τον αρχιτέκτονα Εμίλιο ντε Φάμπρις. Σήμερα, ο «Δαβίδ» στέκεται κάτω από το φυσικό φως που πέφτει από το φεγγίτη, και πολλοί επισκέπτες έρχονται ειδικά για να τον δουν. Στο εσωτερικό του μουσείου εκτίθενται συγκεντρωμένα τέσσερα ανολοκλήρωτα γλυπτά με τίτλο «Οι Φυλακισμένοι» και το επίσης ημιτελές «Άγιος Ματθαίος», που δημιούργησε ο Μιχαήλ Άγγελος για τον τάφο του Πάπα Ιουλίου Β΄, με τα ανθρώπινα σώματα να φαίνεται σαν να απελευθερώνονται από τον τραχύ λίθο, προσφέροντας μια άμεση εικόνα της «ημιτελούς» γλυπτικής του γλώσσας. Στο κέντρο της αίθουσας των κολοσσών στην είσοδο βρίσκεται το πήλινο μοντέλο σε πραγματικό μέγεθος του «Απαγωγής των Σαβίνων» του Τζιαμπολόνια, που δημιούργησε για τα μαρμάρινα γλυπτά της Λοτζία των Λαντζκνεχτ, περιτριγυρισμένο από πίνακες της Φλωρεντίας του 15ου και 16ου αιώνα των Μποτιτσέλι, Περουτζίνο, Φιλιππίνο Λίπι και άλλων. Η αίθουσα του 19ου αιώνα, που αρχικά ήταν γυναικεία πτέρυγα νοσοκομείου, αναπαριστά τώρα το εργαστήριο του Λορέντσο Μπαρτολίνι και εκθέτει γυψομάρμαρα. Το μουσείο διαθέτει επίσης τμήμα μουσικών οργάνων, με συλλογή που περιλαμβάνει βιόλα και βιολοντσέλο Στραντιβάριους που ανήκαν στην οικογένεια Μεδίκων, καθώς και πρώιμα πληκτροφόρα όργανα του Μπαρτολομέο Κριστόφορι, εφευρέτη του πιάνου. Η διαδρομή επίσκεψης εκτείνεται από την αίθουσα των κολοσσών στην είσοδο μέχρι την αίθουσα του Δαβίδ στο τέλος. Οι περισσότεροι επισκέπτες, αφού δουν το «Δαβίδ», γυρίζουν πίσω προς την έξοδο, ενώ οι πίνακες και η ενότητα μουσικών οργάνων στις δύο πλευρές έχουν λιγότερο κόσμο, καθιστώντας τα ιδανικά μέρη για ήσυχη θέαση των έργων. Η γκαλερί δεν είναι μεγάλη και έχει σαφή διαδρομή, με μεγάλες ουρές έξω κατά την εποχή υψηλής επισκεψιμότητας. Ωστόσο, οι πίνακες και η ενότητα μουσικών οργάνων έχουν λιγότερους επισκέπτες και αξίζει να τα επισκεφτείτε.

Staza sedam slapova

Saint Mark's Basilica

Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου βρίσκεται στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, δίπλα στο Παλάτι των Δόγηδων. Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 828, και μετά την καταστροφή του παλιού ναού από πυρκαγιά, ξεκίνησε η ανακατασκευή του τον 11ο αιώνα. Αρχικά χτίστηκε για να φιλοξενήσει τα λείψανα του Αγίου Μάρκου, και στη συνέχεια έγινε αποθήκη για διάφορα πολύτιμα αντικείμενα που έφεραν οι σταυροφόροι, μετατρέποντάς τον σε έναν πλούσιο θησαυροφυλάκιο τέχνης. Η εκκλησία είναι κυρίως βυζαντινού ρυθμού, συνδυάζοντας χαρακτηριστικά από ρωμανικό έως αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό στυλ. Στην πρόσοψη υπάρχουν πέντε ρωμανικές πύλες με ρόμβο σχήμα, στο πάνω μέρος συνδυάζονται ανατολίτικοι και γοτθικοί πυργίσκοι, καθώς και μαρμάρινα αγάλματα, ανάγλυφα και διακοσμητικά μοτίβα με λουλούδια· ο τεράστιος θόλος και τα λαμπερά ψηφιδωτά είναι τα εντυπωσιακά της χαρακτηριστικά. Η εκκλησία αποτελείται από πέντε μεγάλους θόλους στην κύρια αίθουσα και δύο προθάλαμους με κιονοστοιχίες, με ένα συνολικό σχέδιο που μοιάζει με τεράστιο ελληνικό σταυρό. Ο σχεδιασμός των πέντε θόλων εμπνεύστηκε από την Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη και είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Μπροστά από την εκκλησία υψώνονται τρεις πυλώνες, που συμβολίζουν τις Κύπρο, την Κρήτη και τη Μορέα, τρεις περιοχές που η Βενετία κυβερνούσε στην ακμή της, μαρτυρώντας τη λαμπρή παρελθόν της πόλης. Στην κορυφή του κέντρου της εκκλησίας βρίσκεται το άγαλμα του Αγίου Μάρκου που κρατά το «Ευαγγέλιο του Μάρκου», και κάτω από το άγαλμα υπάρχει η εικόνα του ιερού λιονταριού, που συμβολίζει τον Άγιο Μάρκο.

Doge's Palace

Το Παλάτσο Ντουκάλε βρίσκεται δίπλα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάρκου, αντικρύζει τη λιμνοθάλασσα και ήταν το πολιτικό κέντρο της πρώην Δημοκρατίας της Βενετίας: τόπος κατοικίας των δουκών, αλλά και έδρα του Μεγάλου Συμβουλίου, της Γερουσίας και του Συμβουλίου των Δέκα, όργανα νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας. Το παλάτι χτίστηκε αρχικά τον 9ο αιώνα ως οχυρό και αργότερα, από τον 14ο αιώνα, ανακατασκευάστηκε σε γοτθικό ρυθμό. Πολλές φορές καταστράφηκε από πυρκαγιές. Μετά από δύο μεγάλες πυρκαγιές τη δεκαετία του 1570, ο αρχιτέκτονας Παλλάδιο πρότεινε μια νέα κλασική ανακατασκευή, αλλά η Δημοκρατία επέλεξε να επαναφέρει το γοτθικό στυλ, δημιουργώντας αυτό το ελαφρύ και κομψό αριστούργημα της βενετσιάνικης γοτθικής αρχιτεκτονικής. Από το 1923 λειτουργεί ως μουσείο, με τοιχογραφίες και ταμπλό του Τιντορέττο, του Βερονέζε και άλλων μελών της Βενετσιάνικης Σχολής να διακοσμούν τις αίθουσές του. Οι δύο πρόσοψες που βλέπουν προς την Πλατεία του Αγίου Μάρκου και τη Λιμνοθάλασσα είναι το διακριτικό σημείο αυτού του κτιρίου: λευκό και ροζ πέτρα συνθέτουν γεωμετρικά σχέδια, με τους πάνω τοίχους να είναι μαζικοί και διακοσμημένοι με φλογόμορφους πυργίσκους και διακοσμητικά παράθυρα· ενώ οι δύο κάτω αψιδωτές στοές και λοτζέτες είναι ελαφρές και διαυγείς — αυτή η «ασυνήθιστη αναλογία με βαρύ πάνω και ελαφρύ κάτω» είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό του γοτθικού ρυθμού της Βενετίας. Τα μεσαιωνικά κιονόκρανα και τα αγάλματα που αντικαταστάθηκαν κατά τη μεγάλη ανακαίνιση της πρόσοψης, εκτίθενται τώρα σε ειδικό χώρο έκθεσης. Η επίσκεψη ακολουθεί κατά κύριο λόγο μια σταθερή διαδρομή. Αρχικά, μπαίνουμε στην εσωτερική αυλή: βόρεια γειτνιάζει με τον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου, και αν σηκώσεις το βλέμμα μπορείς να δεις τον θόλο του ναού· στην αυλή, στις δύο πλευρές της Γιγαντιαίας Σκάλας, στέκονται οι γλυπτές παραστάσεις του Άρη και του Ποσειδώνα από τον Sansovino, συμβολίζοντας την εξουσία της Δημοκρατίας στη στεριά και στη θάλασσα· στον τοίχο της στοάς του δεύτερου ορόφου είναι εντοιχισμένα αρκετά κουτιά ανώνυμων καταγγελιών με μορφή λεοντοκεφαλής, όπου παλιά οι καταγγελίες ρίχνονταν απευθείας στο στόμα του λιονταριού, και από τη στοά μπορείς να έχεις πανοραμική θέα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου και τη λιμνοθάλασσα. Στο κέντρο της αυλής, ο χάλκινος πυθμένας του νεροταμιευτήρα είναι περίτεχνα σκαλισμένος — στη Βενετία το γλυκό νερό είναι σπάνιο, και όλη η πόλη εξαρτιόταν από τη διήθηση της βροχής στα υπόγεια πηγάδια, και λέγεται ότι παλιά οι πωλητές νερού έρχονταν εδώ για να αντλήσουν νερό και να το πουλήσουν. Στη συνέχεια, ανεβαίνουμε τη Χρυσή Σκάλα: η σκάλα πήρε το όνομά της από τα χρυσωμένα γυψομάρμαρα που τη διακοσμούν, και στην είσοδό της στέκονται ο Ηρακλής που σκοτώνει το φίδι και ο Άτλας που κουβαλάει τη γη, και παλιά μόνο οι ευγενείς και οι επίσημοι επισκέπτες επιτρεπόταν να την ανεβούν. Οι αίθουσες στον επάνω όροφο βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη, από την αίθουσα των τεσσάρων θυρών, την αίθουσα των γερόντων, την αίθουσα των δέκα μέχρι την μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων, με πίνακες και γλυπτά από την οροφή μέχρι τους τοίχους. Στη μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων, ο τεράστιος πίνακας του Τιντορέττο "Ο Παράδεισος", εμπνευσμένος από το "Θείο Κωμωδία - Παράδεισος" του Δάντη, σχεδόν καλύπτει ολόκληρο τον πλάγιο τοίχο, με τις διαστάσεις του να είναι από τις μεγαλύτερες σε ελαιογραφίες σε καμβά, με στρώματα ουράνιων μορφών να γεμίζουν την εικόνα· σε μια άλλη αίθουσα, οι τοίχοι είναι γεμάτοι με χάρτες του κόσμου, ενώ στο κέντρο βρίσκονται ουράνιες και γήινα σφαίρες. Στο τελευταίο μέρος της διαδρομής, περνάμε πρώτα από το οπλοστάσιο με μεσαιωνικά όπλα και πανοπλίες, κατεβαίνουμε στα σκοτεινά υπόγεια κελιά και τελικά διασχίζουμε τη Γέφυρα των Στεναγμών, χτισμένη γύρω στο 1600, για να φτάσουμε στις νέες φυλακές στην απέναντι πλευρά — αυτές οι φυλακές θεωρούνται από τις πρώτες ανεξάρτητες κατασκευές στην Ευρώπη που χτίστηκαν ειδικά για φυλάκιση, ενώ η γέφυρα πήρε το όνομά της από τους στεναγμούς των κρατουμένων που την περνούσαν.

Piazza San Marco

Η Πλατεία του Αγίου Μάρκου είναι το κέντρο και το ορόσημο της Βενετίας, συχνά αποκαλούμενη ως "το σαλόνι της Ευρώπης". Κατά την εποχή της Δημοκρατίας της Βενετίας, ήταν το πολιτικό, θρησκευτικό και εορταστικό κέντρο της πόλης: το Παλάτι των Δόγηδων ήταν η κεντρική εξουσία της Δημοκρατίας, ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Μάρκου αρχικά ήταν το παρεκκλήσι του Δόγη, από τον 19ο αιώνα έγινε καθεδρικός ναός και έδρα του Πατριάρχη, και μεγάλες γιορτές όπως το Καρναβάλι ακόμη και σήμερα γίνονται στην πλατεία. Η κύρια πλατεία είναι ένας τραπεζοειδής χώρος με μήκος περίπου 170 μέτρα, πλατύτερος στα ανατολικά και στενότερος στα δυτικά. Τα κτίρια της παλιάς διοικητικής έδρας στα βόρεια και της νέας διοικητικής έδρας στα νότια σχηματίζουν τρεις πλευρές αναγεννησιακών στοών, με καφετέριες και μπουτίκ στο ισόγειο. Ο καφές Florian, που άνοιξε το 1720, βρίσκεται κάτω από τη νότια στοά· ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου στα ανατολικά, με το βυζαντινό του θόλο και τα χρυσά ψηφιδωτά, αποτελεί το οπτικό κέντρο ολόκληρης της πλατείας· στο δυτικό άκρο, στο κτίριο Napoleon Wing, βρίσκεται το Μουσείο Correr· ο πύργος του Αγίου Μάρκου, χτισμένος με κόκκινα τούβλα, στέκεται μόνος σε μια γωνία της πλατείας, και ανεβαίνοντας με ασανσέρ στην κορυφή του, μπορείτε να απολαύσετε θέα ολόκληρης της πλατείας, του Παλατιού των Δουκών και της λιμνοθάλασσας. Περπατώντας προς τα νερά από τη νότια είσοδο της πλατείας, βρίσκεται η μικρή πλατεία του Αγίου Μάρκου, με το Παλάτι των Δόγδων στα ανατολικά, με τη γοτθική του πρόσοψη σε ροζ και λευκό χρώματα, και τη Βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου στα δυτικά. Στην ακτή, δύο γρανιτένιοι κίονες στεφανώνονται με το φτερωτό λιοντάρι του Αγίου Μάρκου και το άγαλμα του Αγίου Θεοδώρου, που κρατά ένα δόρυ και συνοδεύεται από έναν κροκόδειλο. Αυτό το σημείο ήταν κάποτε η θαλάσσια πύλη εισόδου της Βενετίας. Η Γέφυρα των Στεναγμών, που βρίσκεται δίπλα στο Παλάτι των Δόγδων, διασχίζει ένα μικρό κανάλι και συνδέεται με το παλιό δεσμωτήριο, αποτελώντας ένα από τα κλασικά αξιοθέατα γύρω από την πλατεία. Την ημέρα, το πλήθος και τα περιστέρια αναμειγνύονται στην πλατεία, ενώ το πρωί και το βράδυ, μετά την υποχώρηση του πλήθους, είναι ιδανική στιγμή για φωτογραφίες και για να παρατηρήσετε τις γλυπτικές λεπτομέρειες των κτιρίων. Τα καφέ στην πλατεία έχουν υψηλές τιμές, αλλά το να καθίσετε σε έναν ανοιχτό χώρο και να ακούσετε ζωντανή μουσική από μια μπάντα είναι μια κλασική εμπειρία της παλιάς ατμόσφαιρας της Βενετίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι στη Βενετία απαγορεύεται αυστηρά η σίτιση των περιστεριών στην πλατεία· αν σας προσφέρουν τροφή για περιστέρια, μην την πάρετε, καθώς μπορεί να σας ζητηθούν υπερβολικά χρήματα. Το βράδυ, τα φώτα των αψίδων ανάβουν σταδιακά, και ο λευκός μαρμάρινος ναός φωτίζεται με χρυσή λάμψη, ενώ η πλατεία αποκτά μια ηρεμία και γοητεία. Τον φθινόπωρο και το χειμώνα, όταν η παλίρροια είναι υψηλή, το νερό μπορεί περιστασιακά να πλημμυρίσει την πλατεία, και το περπάτημα πάνω σε ξύλινες πλατφόρμες είναι μια μοναδική εμπειρία σε αυτήν την πόλη του νερού.