Δύο αρχαία χωριά, δύο αφηγήσεις – το Γουντιανσή μιλά για τη φιλία των «γειτόνων», το Γουλίν για την «μετανάστευση» και την πατρίδα, βιώνοντας τις δύο όψεις της πολιτιστικής ταυτότητας των νοτιοανατολικών μεταναστών σε μια μέρα.
Ιστορία που καθοδηγείται από αφηγήσεις, με τα σπίτια ως βιβλία – κάθε παλιό σπίτι αντιστοιχεί σε ένα πραγματικό πρόσωπο της διασποράς και στην μοίρα μιας οικογένειας, η αρχιτεκτονική ως ιστορικό τεκμήριο.
Η μη υλική πολιτιστική κληρονομιά ζωντανεύει, οι δρόμοι γίνονται σκηνή - η όπερα Gaojia, οι μαριονέτες με νήματα και οι χοροί λιονταριών παρουσιάζονται τακτικά στους δρόμους του Wudian, η μη υλική κληρονομιά δεν είναι πλέον απλώς εκθέματα σε βιτρίνες.